Fair Trade sieraden

Ik heb net teruggekeerd uit de Jewelers' Circular Keystone (JCK) Show, de grootste, meest belangrijke gebeurtenis sieraden handel in de VS.

Afgezien van degenen die me mee uit gevraagd vanwege mijn persbericht, niet een juwelier, die liep van mijn kraam zelfs de vraag gesteld of het mijn banner die schreeuwde out: FAIR TRADE, ECO FRIENDLY JEWELRY NOW.

Typisch, denk ik, was mijn gesprek met een afnemer die een "belangrijke speler." Haar bedrijf is een huis bezit zijn naam. Ik vroeg een of ze geïnteresseerd was Fair Trade en Eco-vriendelijke juwelen. Haar blik zei: "Heb je net aangekomen uit de maan?"

Ze had niet eens gehoord van het concept. Ze gaf me een houten glimlach en overgegaan op.

Ik probeerde voor te stellen geen inzicht in de diepe relatie tussen mijn leven en het natuurlijk milieu, of de gevolgen van mijn keuze bij de aanschaf van mensen over de hele wereld. Zonder deze dingen bij het opdrijven van de tegen, mijn werk zou net om geld te verdienen: een zielloos echt proberen.

Hoe ver, in de canyon van het leven, is mijn perspectief van deze vrouw, en wat zou het duren om een brug kunnen we cross samen?

Hier is mijn confession. Voor weken, ben ik gevreesde komt naar deze show, zonder helemaal zeker waarom. Toen besefte ik dat er iets weer een gevoel dat ik had toen ik in Haïti, een vrijwilliger, twintig jaar geleden, het draaien van een weeshuis en werken in Moeder Theresa van woningen voor de stervenden.

Richard Hartnett, een Amerikaanse professor in de tandheelkunde, opgeleid me om hem te helpen met zijn mobiele klinieken. We hebben weer twee packs: een gevuld met gereedschap en de andere met de antiseptische vloeistoffen en water, zodat we konden onze instrumenten schoonmaken tussen extracties. We gingen rechtsaf in de sloppenwijken rond Port au Prince.

Holten in Haïti in grote lijnen werden overgelaten aan rotten in iemands mond. Richard algemeen deed de injecties en ik heb de extracties: zestig mensen in twee uur. Na trekken duizend tanden, ontmoette ik iemand die mijn leven voorgoed veranderd. Het gebeurde toen ik zo mensen te verzamelen voor onze kliniek in de markt. Alle rond de compostering voedsel, de brutale ratten en de open riolen waren een aanslag op de zintuigen.

"Blanc Blanc ... .. vini ici, "Kom hier, vreemde man." De stress van een blanke temidden van een zee van zwarte huid, zet me op scherp. Altijd objectief. Altijd gecategoriseerd. Nooit alleen. Een buitenlander. .... Blanc, Blanc.

Richard Hartnett was een professor in de tandheelkunde. Hij opgeleid me. Doc Rich, die leven in de barak barakken zonder plumbling, zou zeggen: "Ik ben woonachtig in het koninkrijk van de hemel." Ik heb hem als een heilige en probeerde te spenderen zoveel tijd als ik kon met hem, in de hoop dat een aantal van zijn wijsheid zou wrijven uit.

Hunched Een oude vrouw met een wandelstok benaderd. Ze was gekleed in een lichte katoenen kleding die is gescheurd op de mouw "Kennedy's" is wat ze noemden al die kleren die gebruikt aangekomen uit de VS in de dalen van zeecontainers. Ze werden weggegeven als steun die begon met de administratie van JFK. Haar huid mulat sagged op haar gezicht, waardoor diepe canyons regels zoals mysterieus. Haar ogen, glinsterende diamanten zoals zwart, intens, keek op naar me.

"Sac passe, Cherie," vroeg ik ... Wat is er gaande?

Haar nek craned up. Ze wees naar haar mond en begon aan een deel van haar dunne bleke lippen.

Ik keek naar beneden en gebogen.

De rechterzijde van de binnenkant van haar mond was grijs. In plaats van tanden, er was bot, net blootgesteld schedel, zwart, nat en rot, net als een lijk. Ik heb bandaged kankers met wormen in hen, gezwollen benen omhoog, zoals boomstammen en gezien de kwalijke gevolgen van aids en tuberculose. Maar op deze dag moest ik op steenworp afstand, het gevoel dat misselijk en gedesoriënteerd.

Er was een grote boom die mogen wat privacy te ontlopen en achter hem, ik begon te schudden. Daarna heb ik brak open. Ik stierf in dat moment.

Op het einde konden we weinig doen voor deze vrouw anders dan geef haar wat antibiotica en pijnstillers.

Ik wist dat ze was zo arm, want ik was zo rijk. Wat was mijn schuld aan mijn bestaan?

In de loop van de komende weken, ik kon niet begrijpen hoe het allemaal buitengewoon rijk en Haïtianen Blancs leek geen notie heeft van de armoede die hen omgeven. Ik had dezelfde interne gevoelens in de komende JCK show. Achter de cabine en lopen rond u ziet alleen sieraden, niet de slakken palen. Niet de extreme armoede op zoveel niveaus van mijnbouw en de fabricage ervan. Niet de kinderarbeid, noch de fabriek voorwaarden van die mensen in China. Dezelfde mensen die hebben geprofiteerd door bloeddiamanten waren op de show, rebranding zichzelf als ethische juweliers.

Pulling tanden in de sloppenwijken van Haïti, 1985. Kijk naar de gelukkige patiënt.

Ik herinnerde me Moeder Theresa te praten over hoe de armsten van de armen, in landen als Haïti, werden rijk van geest .. In de ontwikkelde wereld waren de mensen rijk, maar woonde in geestelijke armoede.

Een vrouw loopt door, de vrouw van een beroemdheid, met een 50 ct diamanten ring. Ze is de juweliers' droom. Alle high-end winkels hebben dubbele groeicijfers van klanten zoals haar. Maar ik kan het niet helpen, maar voelen ze ziet er absoluut miserabel.

Over negentig procent van de Haïtianen leeft in Haïti zijn ondervoed, terwijl wij hier in Amerika zijn rekening cholesterol pillen.

Ik ben ook onderdeel van deze tragedie, het betalen van mijn $ 5000 zit hier gewoon te absorberen en dit spektakel. Tragische verhalen volgen bepaalde patronen. Welk verhaal zijn we in? Moeten we onze ogen traan in het oog te zien? Misschien zijn we in de derde akte van King Lear, in de storm van het internet, de dalende dollar, de dreiging van China en India, terrorisme ...

Dan laat ik het Shakesperiaans idioot, Sirrah! Dat is een rol weggelegd Ik ben erg tevreden stellen. De meeste van mijn leven, ik ben al stepping off een klif of een ander, de omzwervingen een pathos gevuld Puer Aeternus, met een oor naar de Aarde.

Luisteren, herinnerde ik me een diner met een Native American Sundance Chef. Ik zat hem elanden Ik had halmen en jaagde op, die op mijn rug vaststelling van 11.000 voet een berg.

Dit is waar ik jagen. Dit is mijn diner na de beurs.

Samen eten van de elanden, we aten de berg. We aten de hemel en de regen en de grassen. De schoonheid van seizoensgebonden flow was in de energie van het vlees. We hebben dankzij onze zus, de eland. Het was de geneeskunde. Elk is altijd mijn eerste maaltijd als ik terugkom uit shows.

We voelden ons nederig dat onze zuster had aangeboden haar leven voor ons. Toen ze beneden was, was het late najaar en de temperatuur hovered de buurt van nul. Ik herinner me kijken naar het sterrenlicht fade uit haar ogen en gevoel in mijn handen, een warm, in haar bloed zoals ik trok haar hart uit.

Ik vroeg me af, wat is mijn schuld aan alle bestaan? Hoe kan ik een waardige ere van de elanden in het leven Ik woon nu?

"Er zijn twee soorten mensen in de wereld", het hoofd tegen me zei. "Degenen wier hart open zijn, en degenen die de harten gesloten zijn. Het is de taak van degenen wier harten zijn open is simpel: Help wier hart gesloten te openen hun hart. "

Voor de elanden, voor mijn leraren in Haïti, en mijn Native mentoren, ik ben vastbesloten om een agent voor positieve verandering. Ik herinner me zijn woorden en blijf verbonden met het geheel in mijn hart, zodat ik kan zien vanuit mijn hart.

Mijn hart vraagt zich af of er sprake is van een dergelijke kloof in onze branche zo lang tussen schijn en werkelijkheid die we alleen kunnen zien als sieraden grondstof. Sieraden was ooit heilig in de antieke wereld. Het werd gezien als een amulet, zelfs een zegel aan het goddelijke, het aansluiten van een tot het geheel. Zelfs nu, mijn Native mentoren leren hoe te werken met de energie van edelstenen te creëren heling en transformatie.

Maar de cirkels zijn verbroken, zo lang dat we niet meer weet hoe het was om te leven met diepe liefde en eerbied voor de ziel van onze wereld. Plato zei dat de bron van alle kennis was te gedenken. We moeten niet vergeten wie we zijn en wat onze plaats is.

Wij moeten beseffen dat de sieraden draagt energie. Het kan verbinden ons aan de kracht en schoonheid van de natuurlijke wereld. Sieraad is een essentieel onderdeel van het menselijk bestaan. We hebben behoefte aan schoonheid, schoonheid om ons heen, om te overleven.

De Navajo hebben een gebed:

In schoonheid kan ik lopen;
Met schoonheid voor mij, mag ik lopen;
Met schoonheid boven mij, kan ik lopen;
Met schoonheid beneden me, kan ik lopen;
Met alle schoonheid om me heen, kan ik lopen;
In schoonheid, kan mijn wandeling worden afgewerkt;
In schoonheid, mijn wandeling mei klaar moet zijn.

Juist nu, degenen onder ons die betrokken zijn bij Fair Trade en maatschappelijk verantwoorde bedrijfsvoering, probeert verbinding te maken de cirkels die zijn gebroken. Wij zijn bezorgd over groene onderwerpen, arbeidsloon en eerlijke praktijken omdat onze awakeness naar de aarde en onze verbinding met de mensheid vraagt echter een grotere integratie in ons leven.

Maar voor onze passie te vinden zijn weg naar plaatsen zoals bedrijven waar het geld is de bottom line, we moeten laten zien dat er een markt voor onze ideeën. Op dit moment is de "geestelijke fonkelen" van juwelen is meestal irrelevant voor de handel.

Laten we het natuurlijk graag zuiver water stroomt in een berg kreek, het vinden van zijn weg door de rotsen. De baan van Whole Foods, Patagonië of The Body Shop is een belangrijke markt. Voor diegenen die wensen op te nemen in dit initiatief, de enorme kloof tussen de symboliek van sieraden en de productie van sieraden geeft een opening. Ik ken mensen die weigeren te kopen sieraden nu om ethische redenen en ik ben van plan om hen mijn klanten.

Dit klantenbestand zal groeien als de opwarming van de aarde en een heleboel andere problemen geworden flash drive punten die de consument om te winkelen hun waarden. Wat was het meest wonderbaarlijke voor mij bij de show waren de vooruitzichten niet dat ik mijn bedrijf helpen verhogen, maar dat was geweldig.

Onder de oppervlakte, de infrastructuur ter ondersteuning van deze beweging groeit. Ik sprak met veel leiders, uit Martin Rapaport, Allen Bell, Abe Sherman, Torry Hoover, Eric Braunwart, Toby Pomeroy, Eric Großberghütte, Vicky Cunningham, Amanda Stark, Wade O. Watson, Sharee Koffie, Earl Allen, Demos Takoulas, Tom Cushman , Lourens Mare, iedereen van wie wilt verplaatsen deze zaken vooruit.

We zijn bezig om verantwoordelijkheid te nemen. We willen het leven verloren door middel van bloedvergieten en oorlog, de ecosystemen worden geteisterd door afvoer en vergiftigd water levert, de werknemers niet kunnen blijven bestaan, zin te hebben en een stem. Wij willen anderen helpen om in de branche, die nog om deze problemen zo belangrijk is, zien de markt en spirituele kansen in deze beweging.

Laten wij allen vieren elkaars werk door middel van ondersteuning. Wij allen hebben elkaar nodig. We zijn allemaal een cirkel. Laten we het tij verhogen alle boten.

In de komende dagen zal ik de publicatie van korte interviews met deze mensen en anderen. In de tussentijd, wat waren je gedachten van de show?

He, als je genoten hebt van deze blog, kunt u het als een favoriet in uw profiel op Technorati http://technorati.com/

Tags: / /